دروغ میگوید درست روبروی صورتم. جانت را میقاپد و یک بد نامی و بی مهری بوجود می اورد و به تو وانمود میکند که تو بزرگتر از تمام زندگی هستی.هیچ کس اهمیت نمیدهد که تو بمیری یا زنده باشی. انتظار برای لحظه ضربه زدن برای تصاحب قلبت بدون احترام بدون تاسف..............

خاکستر قلبم را زیر درخت چنار دفن کن شاید دوباره گل کنم

گاهی ارام    گاهی هولناک

زندگی بودن در لحظه است

گاهی فقط برای امروز

زندگی تکرار یک جمله است

این جمله را رود بهتر می داند

و جمله می تواند هدیه ای باشد برای همیشه

افرينش در اقيانوسي از شب غرق شده بود.شب چنان بر عالم نشسته بود که گويي هيچگاه بر نخواهد خاست,گويي از ازل همينجا نشسته بوده است هرگز نه ديروزي بوده و نه فردايي خواهد بود,و من همچون شبحي که در شبهاي کوهستانهاي ساکت,صحراهاي به خواب رفته ويرانه هاي نوميد,قبرستانهاي عزادار و شهرهاي الوده وعفن,سراسيمه وهراسان,همه جا را بي هدف پرسهزند زندگي ميکردم !

هنوز هم میشه با تمام وجود،وجود نا متناهی کسی رو

احساس کرد که همه ی زندگی مون از وجودش پر شده

کافی چشمهات رو ببندی حالا بهتر می تونی احساس کنی

احساس اینکه چقدر تنها بودی اگه اونو نداشتی

حالا دستات رو بلند کن و بهش اجازه بده تا دستای گرم و مهربونش رو

تو دستات بذاره

و اونها رو فشار بده

اجازه بده دوست داشته باشه چون عاشقته.

 صادق هین طور که با شاخ و برگهای دسته گل تو دستش بازی می کرداز پنجره ماشین بیرون رو نگاه می کرد و با خودش می گفت: هی پسر قوی باش ...نه ..نه .. شاد باش ... اصلا نمیدونم فقط باش.... و این لحظات رو از دست نده. این لحظه ها همون لحظه هایی هستند که مدتها انتظارش را میکشیدی..آره ..خودشه .. یعنی اصلا نمی تونه چیز دیگه ای باشه..!!

چشمانش رو تیز کرده بود به دقت به خیابون خیره شده بود. این خیابون رو بارها و بار ها نه تنها او بلکه همه خانواده اومده بودند. آخه به خونه یکی از آشنایان قدیمی می رفتند. همون خونه ای که چند وقتی بود هر وقت اسمش میامد . چشم های صادق گرد می شد و گوشهاش تیز تر و نفس هاش نامنظم.!!! آخه ...آخه .... آرزو  ... وای خدای من باز هم اسمش به یاد صادق افتاد ..!! 

بخار رو شیشه رو که از نفس نفس زدنهاش درست شده بود رو پاک کرد.

تاکسی زرد رنگ همچنان به پیش می رفت .!

صادق سعی می کرد لحظه ای از این لحظات دلهره آور ولی شیرین را از دست ندهد. دوباره به خیابون خیره شد . رودی از ماشین جاری بود و در بین رگبار بوق ها و نورها و صداها .. فقط و فقط آرزو را میدید که با چشمانی که نمی توان توصیفشان کرد وبا آن لبخند همیشگی روی لبهایش از این سو به آن سو میرفت... نه ... راه نمیرفت .. می خرامید.!!!

صادق با تمام وجود خود را در دریای عشق غرق کرده بود و غرورش را در امواجش شکسته بود . و تنها تور نجاتش را دستان نحیف آرزو می پنداشت.

ناگهان صدای پدرش او را به خود آورد که با خنده می گفت : آقا داماد پیاده شو دیگه رسیدیم!!

و صادق پیاده شد و خودشو جمع و جور کرد   و ....

چند ساعت بعد صادق در حالی که با انگشتانش بازی می کرد از پنجره ماشین به خیابون به خواب رفته خیره شده بود.!!  و با خودش فکر می کرد که چرا آرزو مثل خودش تنها به یک چیز فکر نمی کرد!! ؟  تنها جمله ای که از آن همه گفتگو مثل زنگ دائم در ذهنش صدا می داد این جمله آخر آرزو بود. (( من لیاقت آقا صادق رو ندارم.. متاسفم.)) ...  وای... وای .. آرزو .. چشمانت را از هر کس بتوانی پنهان کنی از قلب صادق نمی توانی ... چشمانت چیز دیگری میگفت. و در پی چیز دیگری در اطراف می چرخید. حتی لحظه ای با نگاهت صادق را نوازش نکردی....!!!

صادق در حالی که تمام این جملات را مثل نواری که ظبط شده باشد مدام در ذهن تکرار می کرد.  از خود می پرسید..((آرزو چرا نخواستنت را به گردن من انداختی))  !!!!

تاکسی زرد رنگ همچنان به پیش می رفت.!!

خسته از لجن زار عشق،خسته از بی حرمتی روزگار

خسته از تو از خودم از تمام دنیای خودم

صدای خرد شدن پاهایم را  می شنوی؟

بوی خون بدنم را حس میکنی؟

اما باز هم می روم،می روم به سوی تاریک ترین لحظه ی شب

میروم تا تو را بخوانم

با صدایی بلند می خوانمت

با صدایی به مانند سکوت کوه

تو را می خوانم،می دانم 

می دانم که هستی

رسول عشق و امید ندای تو را به گوشم رسانده

می دانم هستی...می دانم...

ابن تن خسته به دم تو نیاز دارد

به نگاه تو

تا افتاب عشقت گرما بخش جانمان شود

کوچ را می توان سپرد به دست مهاجر، وقتی بدون سفر به مقصد می رسد..

اشک را می توان سپرد به آدمها، وقتی بدون بهانه می گریند...

دلبسته اش می شوند..

رفیق دلتنگی اش می شوی...